Η αρχιτεκτονική κληρονομιά της Αλεξανδρούπολης αφορά σε κτίρια που είναι συνδεδεμένα με την ιστορική μνήμη της πόλης.

Πρόκειται για αρχιτεκτονικές κατασκευές δημόσιου χαρακτήρα, για κτίρια που ανήκουν σε ιδιώτες, ως επι το πλείστον κατοικίες, αλλά και για οικιστικά σύνολα που αντανακλούν τις διάφορες ιστορικές εποχές και αποτελούν την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου.

Τα πρώτα κτίσματα της πόλης που γεννιέται στα τέλη του 19ου αιώνα, είναι τα κτίρια των σιδηροδρόμων, οι αποθήκες στο λιμάνι, οι εκκλησίες καθώς και κτίρια που καλύπτουν τις ανάγκες της Οθωμανικής Διοίκησης. Το πρώτο ρυμοτομικό σχέδιο της πόλης συντάσσεται από Ρώσους μηχανικούς το 1880. Μετά την ένταξη της πόλης στην ελληνική επικράτεια το 1920, τα κτίρια της Οθωμανικής Διοίκησης χρησιμοποιούνται για να στεγάσουν τις Ελληνικές Κρατικές Υπηρεσίες και μετά το 1922 νέες κατοικίες και κτίρια κατασκευάζονται για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των προσφύγων από περιοχές της Ανατολικής Θράκης αλλά και της Μ.Ασίας. Η πόλη σταδιακά επεκτείνεται διατηρώντας όμως το “χρώμα” της. Στην δεκαετία του ’60 πολλά παλιά κτίρια αντικαθίστανται με “σύγχρονες” πολυκατοικίες, χαρακτηριστικό της εποχής για όλες τις ελληνικές πόλεις και από τη δεκαετία του ‘80 μέχρι και σήμερα η πόλη μεταμορφώνεται σε μια σύγχρονη πρωτεύουσα της ελληνικής περιφέρειας. 

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη στεγάζεται σε ένα ιστορικό κτίριο του 1890, το Καπνομάγαζο, ισχυρό σημείο της συλλογικής μνήμης των κατοίκων της πόλης.